Í dag er hátíð hér í Berlín. Tuttugu ár eru liðin frá falli múrsins. Maður verður svo sem ekkert sérlega var við það hér í mínu hverfi. Vanalegur dagur, kaldur, blautur og grár nóvemberdagur. En það var þó margt um dýrðir fyrir utan Brandenborgarhliðið í kvöld. Saman voru komnir þjóðarleiðtogar héðan og þaðan og nokkrar gamlar kempur úr frelsisbaráttu í austantjaldslöndunum gömlu. Nú og svo var þarna auðvitað pöpullinn, rúmlega 100.000 manns, Berlínarbúar og gestir. Symfónían spilaði, eða var það fílharmóníusveitin? Ræður haldnar og dansatriði sýnd. Táknrænastur var sá viðburður þegar eittþúsund eftirlíkingar af múrbitum voru látnir falla hver á fætur öðrum eins og dómínókubbar á kílómetersræmu þar sem múrinn lá áður. Mannhafið fagnaði og sumir felldu tár. Þar vöknuðu greinilega minningar, sárar og ljúfar.

Já, gleðin var við ríki í kvöld. En undanfarnar vikur hef ég orðið var við blendnar tilfinningar hjá þeim Berlínarbúum sem ég hef rætt við. Allir eru sammála um að 9. nóvember 1989 hafi verið merkilegur dagur og við hæfi að minnast hans í dag. En sumir spyrja sig þó hvað hann hafi haft í för með sér.

Þó að Þýskalandi sé ekki lengur skipt í tvennt landfræðilega tala margir um huglæga og jafnvel félagslega múra. Misskipting lífsgæða er enn talsverð á milli gamla austursins og vestursins. Jafnvel enn meiri en hún var. Sósíalíska kerfið í austrinu tryggði fólki þó altjént vinnu og daglegt brauð. Eftir fall múrsins missti fjöldi fólks vinnuna og þó að atvinnuástand hafi kannski eitthvað skánað er atvinnuleysi samt ógnarmikið í Austur-Þýskalandi. Til eru þeir sem áður tilheyrðu Vestur-Þýskalandi sem líta á Austur-Þjóverja sem dragbít á áður blómlegan efnahag í vestrinu. Ég hef heyrt í yngra fólki, sem kannski var bara börn eða jafnvel ófætt í nóvember 1989, og sér ekki tilganginn með hátíðarhöldum. Vilja horfa fram á við og benda á að ótalmargt þurfi að laga, sérstaklega í atvinnumálum. Svo eru það þeir sem bjuggu jafnvel meirihluta ævinnar í Austur-Berlín og brutust gegnum múrinn í átt að frelsi til þess eins að standa uppi slippir og snauðir í sameinuðu Þýskalandi. Mörgum finnst frelsið dýru verði keypt.

En sameiningunni er ekki lokið, eins og Angela Merkel sagði á blaðamannafundi í morgun. Múrinn skilur enn eftir sig gap, ekki bara tilfinningalega eða þjóðfélagslega. Enn má sjá skallabletti í Berlín á nokkrum svæðum þar sem múrinn lá. Þessar eyðilendur hafa verið skipulagsvandamál í tvo áratugi og skiptar skoðanir hvernig skuli ráða úr því. Múrinn sem löngu er fallinn heldur áfram að stía fólki í sundur.

Það var almenn gleði sem ríkti fyrir framan Brandenborgarhliðið í kvöld. En það er ljóst að það mun taka lengri tíma en undanfarin tuttugu ár að græða þau sár sem Berlínarmúrinn skildi eftir sig.