Enn bætist í hóp þeirra sem virðast vilja forgangsraða í dómskerfinu ofbeldisverkum og öðrum afbrotum og refsingum við þeim eftir því hvaða pólitísku hugsjónir bjuggu að baki þeim. Nú er Ögmundur Jónasson kominn í hóp þeirra. Þá vitum við það.

Í pistli á síðu sinni hefur hann að vísu yfir formála um að hann réttlæti ekki ofbeldisverk. Þessi formáli er þó fremur haldlítill, sér í lagi vegna þess sem á eftir kemur. Ögmundur virðist þar skeita meiru um hagsmuni þeirra sem ráðast að samstarfsfólki hans og fyrrum félagsmönnum í BSRB en þeim sem fyrir árásunum urðu við sín skyldustörf.

Segir árásarfólkið hafa gripið til árása sem séu óafskanlegar ,,undir öllum venjulegum kringumstæðum". Það var nefnilega það. Árásir eru sem sagt ekki óafsakanlegar. Þær eru bara óafskanalegar ,,undir öllum venjulegum kringumstæðum".

» Meira

...þið fenguð það sem þið vilduð. Útrásarklappstýra, rúin öllu trausti og án nokkurs stuðnings, gekk gegn lýðræðislegri niðurstöðu löggjafarþingsins og féll fyrir óljósum kröfum ykkar. Sýnið þið nú snilli ykkar í því að stjórna landi. Við hin bíðum spennt.

Það er sannarlega ástæða til að hrósa Bjarna Benediktssyni, formanni Sjálfstæðisflokksins, í þau annars örfáu skipti sem tilefni er til þess. Til dæmis núna þegar hann er undantekningin í hópi sjálfstæðismanna í því að vera að mestu samkvæmur sjálfum sér. Hann segir nefnilega að skoðun hans sé óbreytt um það að forseti eigi ekki að grípa inn í ákvarðanir Alþingis, með öðrum orðum skrifa undir Icesave.

Bjarni er einn örfárra sem virðast þannig halda sinni skoðun til streitu. Aðrir sveiflast um eins og vindhanar á bjálka. Vinstrimenn glöddust ógurlega og fannst þeir hafa réttlætið höndum tekið þegar að Ólafur Ragnar synjaði fjölmiðlalögunum 2004. Þessir sömu segja stopp núna. Þeir sem hneyksluðust þá og töldu forsetann vera að brjóta gegn stjórnskipun landsins hafa hins vegar snúist núna en gera það flestir í því aumkunnarverða skálkaskjóli að hann verði þá bara að brjóta gegn stjórnskipuninni aftur fyrst hann gerði það síðast.

» Meira

55 þúsund Íslendingar vilja draga viðreisn landsins enn á langinn, leika sér að eldinum með orðspor Íslands og hættuna á mjög alvarlegri milliríkjadeilu og mun svæsnari þumalskrúfum en hingað til hefur verið beitt. Þetta er hópur sem virðist telja að útlendingar hafi eitthvað á móti Íslandi og af málflutningnum að dæma er þetta yfirleitt fólk sem virðist kjósa lausnina frægu ,,eitthvað annað" þegar kemur að framtíðarhorfum Íslands.

Af málflutningi þeirra að dæma á ekki að fara inn í ESB, helst ekki fylgja áætlun IMF, ekki borga Icesave. Samt á að fá lán fyrir öllu, kannski frá norskum þingmanni einhvers miðflokks, ef ekki þar þá bara einhvers staðar annars staðar frá.

» Meira

„Hver er þetta sem er að syngja?“

Ég vissi ekki alveg hvort Ernesto var að gera að gamni sínu eða ekki. Við vorum að grilla saman, litlu fjölskyldurnar, eins og við gerðum svo oft á grillstéttinni inni í lokaða garðinum á lúxusblokkinni okkar í miðbæ Talca. Við Ernesto skiptum verkum, hann nuddaði nautakjötið og sá til þess að hitastig grillsins væri nákvæmlega rétt. Ég sá um tónlistina.

„Þetta er Victor Jara,“ sagði ég, enn ekki alveg viss um hvort ég væri um það bil að verða grunlaust fórnarlamb gríns þar sem ég yrði hálfvitinn. En Ernesto var alvara. Hann þekkti ekki Victor Jara.

„Nafnið hringir einhverjum bjöllum. En hann var aldrei spilaður á mínu heimili og ég hef aldrei leitt hugann að honum.“ Ernesto ólst upp á hægri sinnuðu heimili á herstjórnartímanum. Það eitt og sér útskýrir af hverju hann veit minna um Victor Jara en áhugamaður um chileanska þjóðmenningu sem mættur er á staðinn alla leið úr hánorðri veraldarinnar. Þó myndi einhvern undra ef tveir karlar stæðu yfir grilli á Íslandi og sá íslenski hefði ekki nema óljósan grun um hver Bubbi eða Megas væri.

» Meira

Ein af höfuðsyndunum á Íslandi er að þykja leiðinlegur, nöldurgjarn og setja sig upp á móti einhverju sem bróðurpartur þjóðarinnar er búinn að ákveða að sé eitthvað svo frábært. Líklega er það einkenni smáþjóða að líta nánast á það sem svik ef einhver setur sig upp á móti niðurstöðu fjöldans um hin einu og sönnu gildi. Það má til dæmis helst ekki efast um það að neinu leyti að Ísland sé frábærast, með fallegustu náttúruna, besta fólkið og svo fram eftir götunum.

Kannski náði þetta óþol gegn nöldri hinna fáu hámarki í góðærinu öllu þegar að þeir, bæði innlendir og erlendir, voru taldir vera haldnir illum kenndum og hreinlega mannvonsku ef þeir leyfðu sér að lýsa vanþóknun sinni á ofgnótt íslenskra útrásarvíkinga og gagnrýnisleysi fjöldans.

Þetta hefur nákvæmlega ekkert breyst. Hlutum hefur bara verið skipt út. Nú er búsáhaldabyltingin frábærust, þrátt fyrir að hún hafi bara beinst að því að koma sumum öflum útrásarinnar frá (lét til dæmis forsetann alveg í friði, líklega af því að hann er af vinstri sinnuðu bergi brotinn). Enginn má efast um það. Ísland hefur það verst í heimi og á mesta heimtingu á hjálp umheimsins, þrátt fyrir að enginn á Íslandi hafi, mér að vitandi, lagt neitt sérstaklega í að kanna ástandið annars staðar og athuga hvort það gæti hugsanlega verið verra þar. Enginn má samt efast um það. Alþjóðasamfélagið hefur tekið sig saman um það helsta verkefni við sitt, nú á krísutímum um allan heim, að einbeita mestum sínum kröftum í það að vera nógu andstyggilegt og vont við Ísland og það mögulega getur. Enginn má heldur efast um það.

Og nú má enginn efast um hvað þjóðfundurinn um síðustu helgi hafi verið aldeilis frábær og æðislegur í alla staði.

» Meira

Ég skal alveg gangast við ákveðnum nördaskap þegar kemur að stjórnmálum og kosningum. Hef haft óeðlilega mikinn áhuga á fyrirbærinu, allt frá barnsaldri. Ég man eftir að hafa haldið með Alþýðubandalaginu þegar ég var lítill og fagnað innra með mér þegar að vinstri stjórn Steingríms Hermannssonar var mynduð 1988. Ég var tíu ára. Lesendur mega sjálfir taka afstöðu til þess hvort þeim þyki ríkisstjórnarmynstur vera eðlilegt hugðarefni tíu ára barns. Sjálfur er ég ekki viss.

Þessi áhugi hefur ekkert minnkað með árunum og það var í takt við allt annað að ég fylltist nánast lotningu og innri fögnuði þegar að ég opnaði póstkassann hér einn daginn og við mér blöstu kosningakort og það rifjaðist þá upp fyrir mér að ég hefði kosningarétt í sveitastjórnarkosningunum hér í Danmörku.

» Meira

Í dag er hátíð hér í Berlín. Tuttugu ár eru liðin frá falli múrsins. Maður verður svo sem ekkert sérlega var við það hér í mínu hverfi. Vanalegur dagur, kaldur, blautur og grár nóvemberdagur. En það var þó margt um dýrðir fyrir utan Brandenborgarhliðið í kvöld. Saman voru komnir þjóðarleiðtogar héðan og þaðan og nokkrar gamlar kempur úr frelsisbaráttu í austantjaldslöndunum gömlu. Nú og svo var þarna auðvitað pöpullinn, rúmlega 100.000 manns, Berlínarbúar og gestir. Symfónían spilaði, eða var það fílharmóníusveitin? Ræður haldnar og dansatriði sýnd.

» Meira

Frasar geta verið alveg óþolandi. Á bak við þá liggja skyndilausnir, óúthugsaðar flýtileiðir, engin greining eða afbygging ríkjandi hugmynda.

Stundum finnst manni að lausn Íslendinga á kreppunni sé að mála bara yfir skítinn og halda að þá verði allt gott. Það sé nóg að segja bara nógu oft að nú komi ,,nýja Ísland" og allt slæmt sé ,,svo mikið 2007".

Búsáhaldabyltingunni fannst nóg að fá bara vinstri stjórn, þá var hún ánægð. Allt í lagi að vinstri sinnaði forsetinn, klappstýra útrásarinnar, sæti enn á sínum stað. Engum datt í hug að mótmæla fyrir framan skrifstofuna hans á Sóleyjargötu og dettur ekki enn í hug.

Fólk kaus flokkana sem ætla að búa til ,,norrænt velferðarþjóðfélag" en finnst samt dálítið langt gengið að stjórnin ætli að hækka skatta til þess. Heldur kannski að hægt sé að búa til norrænt velferðarþjóðfélag, eins og í Skandinavíu, en samt með miklu minna skatthlutfalli en tíðkast þar. Hvernig á að brúa það bil, það kemur ekki fram. Sjálfstæðisflokkurinn er alla vega aftur orðinn stærstur.

» Meira

Það kannast væntanlega flestir íslenskir lesendur við íslenska verðlaunahöfundinn Sigurlín Valdísi Antonsdóttur, þá sem hlaut Íslensku bókmenntaverðlaunin fyrir sögu sem á ensku nefnist Cold Waves sem nýlega var þýdd yfir á finnsku og fjallar, að því er virðist, um þorsk á flakki.

Þeir örfáu sem ekki kannast við verðlaunahöfundinn geta lesið um hann í sögu sem skoski metsöluhöfundurinn Alexander McCall Smith (frægastur fyrir sögur sínar um kvenspæjarasögur sínar) birtir þessa dagana í smáköflum á vef breska dagblaðsins the Daily Telegraph.

McCall Smith hefur raunar áður blandað íslenskum menningarforkólfum í atburðarás bóka sinna. Þannig spilaði Sinfóníuhljómsveit Íslands á konsert í Edinborg þegar að voveiflegir atburðir áttu sér stað í upphafi Sunnudagsklúbbs heimspekinganna.